Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
9 / 2 / 2022

Το Twitter έκανε κάτι που δεν μου αρέσει. Είναι μια τακτική που ήδη ακολουθούν και άλλα κοινωνικά δίκτυα, όπως Facebook, Instagram, Pinterest (και αρκετά από αυτά σε χειρότερο βαθμό). Δεν σε αφήνει να κοιτάξεις κανονικά τις αναρτήσεις ενός χρήστη εκτός αν είσαι κι εσύ εγγεγραμμένος και έχεις κάνει log in. Αν πας να κοιτάξεις χωρίς να είσαι logged in, μόλις σκρολάρεις λιγάκι προς τα κάτω, πετάγεται ένα μήνυμα και σε σταματά, ζητώντας σου ή να κάνεις log in ή να εγγραφείς.

Δε μ’αρέσει καθόλου αυτή η τακτική, γιατί οδηγεί σε νοοτροπίες κλειστού κήπου (walled garden mentality, στην κοινή διάλεκτο) και είναι κόντρα στη γενική λογική του διαδικτύου, που είναι μια ανοιχτή λογική.

Ολοένα και περισσότερο προσπαθούν να κάνουν το διαδίκτυο κλειστό, αν και, βέβαια, αυτό ποτέ δεν πρόκειται να γίνει απόλυτα, γιατί η ίδια η φύση του ρέπει προς το ανοιχτό και ελεύθερο. Προσπαθούν, όμως. Οι κερατάδες.

Παλιά, σχεδόν τα πάντα ήταν ανοιχτά στο διαδίκτυο. Τώρα, τα μισά είναι. Στα άλλα συναντάς όλο πόρτες και φρουρούς. Αλλά αυτό δεν είναι το «κανονικό» διαδίκτυο. Είναι ένα πλασματικό διαδίκτυο, φτιαγμένο για «φύλαξη». Είναι το κακό Matrix, όχι το καλό Matrix. Το διαδίκτυο είναι να μπορείς να κινηθείς ελεύθερα. Να γράφεις τον δικό σου κώδικα και να γαμάς το σύμπαν· να παρακολουθείς τι λέει ο καθένας και να πληροφορείσαι όπως νομίζεις· να κατεβάζεις ενδιαφέροντα πράγματα που αλλιώς δεν θα τα έβρισκες με την καμία· να ανεβάζεις τα δικά σου πράγματα που αλλιώς δεν θα μπορούσες εύκολα να διαδώσεις· να ενημερώνεις και να ενημερώνεσαι χωρίς περιορισμούς· κάθε μέρα να ανακαλύπτεις κάτι το συναρπαστικό.

Ναι, αυτό είναι το σωστό διαδίκτυο· και όποιος πιστεύει κάτι διαφορετικό, πιστεύει μαλακίες.

Σήμερα, δυστυχώς, πολλοί έχουν γνωρίσει το διαδίκτυο από τα κινητά τους, τα οποία είναι ρυθμισμένα κυρίως σε κάποιες συγκεκριμένες λειτουργίες του διαδικτύου, εκπαιδεύοντας ουσιαστικά τον χρήση να εκλαμβάνει αυτά τα πράγματα μόνο ως «διαδίκτυο». Αυτό είναι κακό. Γιατί έτσι ορισμένοι δεν γνωρίζουν ποτέ το αληθινό διαδίκτυο. Το παρακολουθούν όπως παρακολουθούν την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα, καθόλου.

Θα σας πω, λοιπόν, δύο τρόπους για να παρακάμψετε τον περιορισμό του Twitter και να μπορείτε να παρακολουθείτε όποιον χρήστη θέλετε χωρίς να είστε logged in.

Πρώτος τρόπος: Πήγαινε στον χρήστη που θέλεις να παρακολουθήσεις. Σκρόλαρε λίγο προς τα κάτω μέχρι να βγει το αποτρόπαιο μήνυμα. Πάτα ότι θες να κάνεις sign up, να εγγραφείς. Θα σου βγάλει μια άλλη οθόνη που ζητά ονόματα και τα λοιπά. Αγνόησέ τα όλα αυτά. Πάτα το "πίσω" στο browser σου, ή το γενικό "πίσω" στο smartphone σου. Θα σε γυρίσει στον χρήστη που παρακολουθούσες, κι αποκεί και πέρα μπορείς να τον παρακολουθείς κανονικά, χωρίς να σε μπλοκάρει. Για κάποιο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον. Αν σου ξαναβγάλει το αποτρόπαιο μήνυμα, κάνε πάλι το ίδιο.

Δεύτερος τρόπος: Πάρε τον κώδικα που παραθέτω παρακάτω και κάνε τον copy/paste μέσα σε μια απλή σελίδα HTML. Ανέβασέ την σε κάποιον σέρβερ ή άσε την απλά στο desktop του υπολογιστή σου. Όταν την ανοίγεις θα εμφανίζει ένα κουτάκι μέσα στο οποίο θα φαίνονται οι αναρτήσεις του χρήστη που θέλεις. (Αν δεν εμφανιστεί αμέσως το κουτάκι, μην αγχώνεσαι· κάνε reload. Καμιά φορά μπορεί να αργήσει.)

Εκεί που λέει «ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ TWITTER_HANDLE», βάλε οπωσδήποτε το handle αυτού που θες να παρακολουθήσεις: πχ, havocus.

Εκεί που λέει «ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ», βάλε πάλι το handle ή ό,τι άλλο θέλεις – δεν έχει σημασία· είναι για ντεκόρ.

Ο κώδικας ακολουθεί:

<div style="width:200px"><a class="twitter-timeline" href="https://twitter.com/ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ TWITTER_HANDLE" data-widget-id="492623571613523968">

Tweets by ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ</a>

<script>

!function timeapp(){setTimeout(twit, 2500);}();

function twit() {

tapp(document,"script","twitter-wjs");

}

function tapp(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0],p=/^http:/.test(d.location)?'http':'https';if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=p+"://platform.twitter.com/widgets.js";fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}

</script></div>

 

 

Επίσης . . .

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το

 

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]